Zespol Franciszkanski
Kościół Wieczerzy Pańskiej (w ruinie) — zbudowany w latach 1422—31, przebudowany na zakonne prezbiterium (1481—95) z przeniesioną ze stajen zamkowych konstrukcją dachu (zniszczona w 1945). Na ścianach zachowały się epitafia m.in. Chrystiana Abichta (1724) „młodzieńca rzadkich nadziei, ulubieńca rodziców i Minerwy".Wyjątkowe w Polsce lektorium, czyli murowana przegroda między prezbiterium a kościołem przeznaczonym dla ogółu. Powstało w 1488 r. z dawnej kruchty. Przykrywała je empora dla chóru z organami z 1648 r. Trójnawowy kościół wiernych (Św. Trójcy) zbudowany w latach 1481—1514 przez murarzy pracujących po godzinach za „Bóg zapłać". Praca nie była pełnowartościowa — w 1503 r. runęła ściana od ulicy i rząd filarów. Budowy dokończyli sprowadzeni z Niemiec zakonni fachowcy — stąd nietypowe dla Gdańska sklepienia. Po ostatniej wojnie oddzielono zrujnowane prezbiterium przez zamurowanie łuku tęczy nad lektorium. Cenne wyposażenie obejmuje m.in. najstarszą w Gdańsku ambonę (1541 — przerobiona w 1663), pozytyw organów (1703), 9 ław ze słynnych stall z prezbiterium (1510/11), wspaniały pająk — dar Jana Schrodera (1653) i zespół polskich herbów w jednej z kaplic. Na ścianie lektorium zestawiono skrzydła tryptyków ukrytych w czasie reformacji i odnalezionych w 1923 r. Nad nimi piękny krucyfiks. Liczne płyty nagrobne i epitafia, m.in. fundatora Biblioteki Miejskiej markiza Oni, mają wielką wartość historyczną. Kaplica Sw. Anny — wzniesiona w latach 1480—84 z przeznaczeniem na nabożeństwa polskie. W pięknie sklepionym wnętrzu znajduje się m.in. empora z organami (1650) i kazalnica (1721), na której kiedyś były polskie napisy. Przewieszona na ścianę scena powrotu syna marnotrawnego (XVII w.) była przedtem w głównym ołtarzu.