Gdańsk

Do 1840 r. główny nurt Wisły uchodził do morza na północ od twierdzy w Wisłoujściu. Niesione przezeń rumowisko utworzyło po obu stronach ujścia dwie ławice — wschodnią i zachodnią. Już w 1694 r. gdańszczanie zrezygnowali z bezskutecznego pogłębiania głównego ujścia i zaczęli wpuszczać okręty nowym torem wodnym między lądem a ławicą zachodnią. Od zamulającego nurtu Wisły oddzieliła go śluza. W XVIII w. powstały pierwsze nabrzeża Nowego Portu. Dawne ujście zasypano w 1845 r. Połączone ławice utworzyły półwysep, który zachował nazwę Ławicy Zachodniej (Westerplatte). W 1924 r. Liga Narodów przyznała go Polsce na Wojskową Składnicę Tranzytową. W 1933 r. powstały koszary i sześć wartowni. Żadnych poważniejszych umocnień nie było. l IX 1939 r. o godz. 4.45 przybyły z „kurtuazyjną" wizytą niemiecki okręt liniowy „Schleswig-Holstein" zaczął ostrzeliwać Westerplatte z Zakrętu Pięciu Gwizdków. Rozpoczęła się II wojna światowa. Przewaga niemiecka była druzgocąca. Napastnicy rzucili do walki 2300 żołnierzy wspieranych ogniem 60 kaemów, baterii ciężkich moździerzy i 62 dział kalibru do 280 mm. 40 bombowców zasypywało półwysep lawiną ognia i stali. 180 obrońców miało do dyspozycji l działo 75 mm, 2 działka przeciwpancerne, 4 moździerze, 43 kaemy i 160 karabinów. Mieli prawo zakończyć obronę po 12 godzinach. Walczyli 7 dni. Niemcy stracili ponad 300 ludzi, obrońcy — 16. Przy ich mogile ustawiono w 1962 r. czołg l brygady pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Najlepiej zachowaną pamiątką obrony jest wartownia nr 1. Zachowały się też fragmenty wartowni nr 3 i 4 oraz ruiny koszar, przebudowanych po 1939 r. i zniszczonych w 1945 r. W latach 1964—66 uporządkowano półwysep. Na zachód od koszar wzniesiono kopiec z pomnikiem projektu Adama Haupta i Franciszka Duszenki. Powierzchnia zagospodarowana wynosi 24 ha, kubatura przeniesionej ziemi — 250 tyś. m3, wysokość kopca 22 m, pomnika 25 m, ciężar pomnika 1150 ton.

tanie bilety lotnicze wycieczki Egipt Tanie loty do Dortmundu