Rybolowstwo
W 11 poziomach osadniczych północnej części gdańskiego grodu znaleziono 1600 pływaków do sieci rybackich, liczne haczyki do wędek i ościenie do bicia dużych ryb. Łowiono głównie ryby słodkowodne: jesiotry, szczupaki, sandacze, sumy, karpie, okonie i zwykłe płocie. Bazą dla rybołówstwa pełnomorskiego były stacje rybackie zakładane przez księcia nad brzegiem morza. Najbliższą — na jeziorze Zaspa — Swiętopełk II podarował w 1245 r. cystersom z Oliwy. Suszone, wędzone i solone ryby morskie wywożono w głąb Polski i do Czech. Bazą przetwórstwa był Gdańsk. Po zajęciu Gdańska w 1308 r. Krzyżacy przesiedlają rybaków i zbieraczy bursztynu z grodu na Osiek. Powstało otoczone rowem i palisadą osiedle z własnym samorządem. W 1402 r. jego mieszkańcy otrzymali pozwolenie na wpływanie łodziami w górę kanału Raduni. Korzystali z niego aż do ostatniej wojny. Przypominają o tym nazwy: Rybaki Górne i Dolne. W XIV w. przedsiębiorczy kupcy Głównego Miasta zaczynają organizować dalekomorskie połowy śledzi. Od 1368 r. Gdańsk utrzymuje własną bazę rybacką w Falsterbo w Skonii, zlikwidowaną dopiero w XVII w. W sezonie połowowym (25 VII do 29 IX) powstawała tam cała osada złożona z rybaków, rzemieślników i kupców. Beczki z solonymi śledziami szły głównie do Niemiec. Spożywający duże ilości ryby Gdańsk był dobrym rynkiem zbytu dla rybaków z Sobłeszewa, Górek, Brzeźna, Sopotu, a nawet Helu. „(...) bat [łódź] dobija do mostu przy Rybim Targu. Tam komiser [policjant] wskazuje miejsce do przyłożenia, a wnet zbiera się mnóstwo ciekawych i kupców na ryby.