Kosciol Bozego Ciala
Od zachodu góruje nad śródmieściem krawędź wysoczyzny rozcięta zasiedloną od XIV w. doliną Nowych Ogrodów. Na północ wznosi się osnuta legendami góra Grodzisko (Gradowa). Najdawniejsze ślady osadnictwa sięgają tu X—XIII w. U jej podnóża powstał przed 1395 r. szpital Bożego Ciała. Położony poza murami często ulegał zniszczeniu (1520. i 1577). Odbudowany w 1578 r. korpus szpitalnego kościoła ma rzadkie w Gdańsku wieloboczne prezbiterium. Wieża zachodnia powstała w 1592 r. (przebudowana w 1694), wschodnia jest późniejsza (1712?). W latach 1687—88 Bartłomiej Ranisch powiększył kościół według projektu Piotra Willera. Ze względu na ukształtowanie terenu nowa nawa stanęła prostopadle do starej. Jej ostrołukowe okna nawiązują do gotyckich form starego kościoła. Kazalnicę umieszczano na rogu. Kościół przetrwał wojnę bez większych zniszczeń. Wielką wartość przedstawia wspaniała snycerka cmpory (1699) i organów (1766) z herbami Grodków, Conradich, Schumannów, Grałathów, baldachim chrzcielnicy (1643), ołtarz (1696) z kopią Św. Rodziny Rafaela, epitafium z 1630 r. i wiele innych. Cenne są obrazy: Ofiarowanie Izaaka (koniec XVI w.), Ukrzyżowanie (1596) i podniszczone malowidło Falckenberga (1709) na stropie nawy głównej. Rzadką osobliwością jest zewnętrzna ambona (1707) do kazań n-a świeżym powietrzu, które zapoczątkował w 1522 r. Jakub Hegge. Rokokowy budynek plebanii pochodzi z 1762 r. Szpital Bożego Ciała służył początkowo do izolacji trędowatych, a później jako przytułek dla starców. Z czasem nawet bogaci zaczęli korzystać z możliwości zapewnienia sobie utrzymania na starość za 100 florenów. Przytułki „nie są już schroniskiem dla potrzebujących, lecz siedzibą zamożnych, gdzie rocznie zjada się niekiedy 25 wołów, czasem 30, a nawet 40".