Zuraw
Ul. Szeroka zawdzięcza swą szerokość fosie płynącej do 1354 r. jej środkiem. W 1363 r. istniała już brama od Motławy, od 1367 r. zwana Żurawiem. Obecną postać, przy nieco mniejszej wysokości, dźwig uzyskał w latach 1442-44 po pożarze. Na odbudowę, którą utrudniali Krzyżacy, opodatkowało się całe miasto. Najwyższą kondygnację dodano już w czasach polskich. Najstarsze dźwigi średniowieczne były całkowicie drewniane (Liineburg 1330). Forma murowanego budynku z drewnianym wysięgnikiem pojawiła się później (Trewir 1413). Gdański Żuraw jest jej najbardziej monumentalnym przykładem (30 m szerokości i wysokości), łączącym funkcje techniczne i obronne. Dolne kondygnacje potężnych baszt o grubości ścian do 4 m mieściły działobitnie. Najwyższe strzelnice były przeznaczone dla lżejszej broni. Zrekonstruowane urządzenie dźwigowe składa się z dwu par bębnów deptakowych .o średnicy 6,5 i 6 m. Ciężar wspinających się po ich wewnętrznym obwodzie więźniów pozwalał dźwignąć 4 t na wysokość 11 m albo 2 t na 27 m. Żuraw służył do wyładunku ciężkich towarów, najczęściej beczek z winem, od których cały odcinek Pobrzeża do Bramy Świętojańskiej nazwano Winnym. Beczki magazynowano w przyległym pięknym spichrzu, na którego miejscu stoi obecnie niefortunna kotłownia. Drugą funkcją Żurawia było stawianie masztów na statkach wiślanych, aby mogły żeglować w górę rzeki. „Dozorca nad Windą powinien jak najlepiej się starać, aby Maszty na szkutach odchodzących podniesione były bez wszelkiej różności albo praeferenciey". Przed 1945 r. używano starego dźwigu do -podnoszenia rufy małych jednostek przy wymianie śruby.