Zamczysko
Ulice: Wartka, Sukłennicza, Na Dylach i Karpia wyznaczają teren dawnej wyspy, oblanej wodami Motlawy i Wisły płynącej niegdyś o 500 m bliżej. Około 980 r. z rozkazu Mieszka I na wyspie powstał gród otoczony potężnym wałem z drewna, gliny i kamieni. W nie istniejącym dziś zachodnim ramieniu Motławy urządzono port z szerokimi na 3 m nabrzeżami. Od strony Wisły wzniesiono falochron. U zbiegu Rycerskiej i Grodzkiej była siedziba księcia z murowaną wieżą. Zamkowa kolegiata skupiała sześciu kanoników. Zamieszkujący północną i zachodnią część wyspy rybacy, żeglarze i rzemieślnicy budowali drewniane chaty o l lub 2 izbach. Błotniste ulice mościli drewnem. Hodowali bydło i drób, uprawiali zboże (głównie proso), bób, soczewicę, ogórki, pielęgnowali drzewa owocowe. Po powstaniu Starego Miasta w XII w. r>a terenie grodu zostali tylko bezpośrednio uzależnieni od księcia rybacy i łowcy zwierzyny. Liczba mieszkańców przekroczyła 2000. W 1308 r. gród i miasto zagarnęli Krzyżacy sprowadzeni, aby uratować Gdańsk przed Niemcami z Brandenburgii. Nowi władcy przesiedlili polskich rybaków na Osiek i spalili północną część grodu. W 1340 r. na miejscu zamku książąt gdańskich wznieśli Wysoki Zamek — siedzibę komtura. W 1343—45 dawne wały zastąpiono murami. Wzdłuż ulicy Czopowej poprowadzono fosę — zamek otrzymuje dwa podgrodzia. Potężna twierdza stała się dla miasta symbolem krzyżackiego ucisku. W 1411 r. komtur Henryk von Plauen kazał zdradziecko zamordować zaproszonych na ucztę burmistrzów Konrada Leczkowa i Arnolda Hechta oraz rajcę Bartłomieja Grossa. Była to zemsta za hołd złożony Jagiełłę po bitwie pod Grunwaldem.