Gdańsk

Główne Miasto sięgało pierwotnie tylko do fosy biegnącej środkiem ul. Szerokiej. Poza nią dominikanie mieli łąki nad Siedlicą (Potokiem Siedleckim). Po tamie chroniącej klasztor przed powodzią pobiegła ul. Grobla łącząca kościół Mariacki z Zamkiem. Na osuszonych łąkach wyrosło tzw. Nowe Miasto (1345) lub dzielnica Świętojańska, z kaplicą Sw. Jana (1353). Budowę kościoła zaczęto około 1377 r. Do 1415 r. powstał korpus zachodni prawdopodobnie halowy, jedno-nawowe prezbiterium i transept. W latach 1450—63 halę podwyższono, a prezbiterium rozbudowano do trzech naw. Podwyższeniu wieży sprzeciwili się w 1453 r. Krzyżacy, więc pełną wysokość uzyskała po wyzwoleniu. Jej ściany zdobią ceramiczne i tynkowane pasy i wnęki. Dach i sygnaturkę z 1737 r. zniszczyła wojna. Kładzenie sklepień kościoła zakończono w 1465 r. Grzebanie zwłok w ośmiu warstwach pod posadzką osłabiło fundamenty kościoła. Wychyloną na 1,05 m ścianę wschodnią uratowały potężne przypory (1679) i zdjęcie szczytów. Do 1945 r. wnętrze kościoła stanowiło wspaniały zespół dzieł sztuki, z których większość ocalała. Gotyk reprezentuje ufundowane przez rodzinę żeglarza Jana Notlowa Ukrzyżowanie (1482) i dwa rzędy ław. Renesansowy ołtarz z piaskowca i marmuru wysokości 12 m rzeźbił Abraham van den Błock (1611). We fryzie umieścił białego orła. Z epoki baroku pochodziły najpiękniejsze w Gdańsku organy: wielkie (1629/1745) i małe (1685/1761), kazalnica (16i6), słynne stalle straganiarzy, żeglarzy, murarzy, rzeźbiarzy i rodzin: Schopenhauerów i Muhlów. Osobną lożę miał kat z ul. Pachołów. Znaczną część wystroju ufundował z żoną Zachariasz Zappio (1680): 18 z 23 lichtarzy z reflektorami, pająk, bibliotekę i kute w mosiądzu baptysterium (1682 — chwilowo w kościele Mariackim). Sfinansował także remont zegara na wieży i ,,sztafirunek" organów, a po śmierci zostawił kościołowi 33 tyś. zł..

bilet autokarowy noclegi wrocław wynajem sal szkoleniowych warszawa