Brama straganiarska
Drobni przekupnie handlujący w ulicznych straganach tworzyli jedną z niższych klas społecznych. Nie mieli wstępu do Dworu Artusa. Okazją do zarobku był dla nich sobotni targ na Długim Targu. „Nie chcą się odsunąć, gdy przejeżdżamy, tarasują drogę i jest taka ciżba, że w sobotę nie mogliśmy się docisnąć do wagi". Przypominają o nich nazwy: Warzywnicza, Tandeta („Tanieta") i Straganiarska (1353), zwana także Rybacką, jako że głównym towarem były tutaj ryby. Poza straganami przekupnie korzystali także z wynajętych piwniczek pod przedprożami i bud, które nie mogły sięgać dalej niż do rynsztoka. Brama Straganiarska powstała w latach 1482—83. W odróżnieniu od bliźniaczych bram Chlebnickiej i Mariackiej otrzymała boczne skrzydło. Wnęki fasady są konsekwentnie podwójne (w Mariackiej — częściowo, w Chlebnickiej — pojedyncze). Nad przejazdem po obu stronach umieszczono — po raz pierwszy w Gdańsku — zespół herbów Polski, Prus Królewskich i Gdańska. W XIX w. powstały brzydkie przybudówki, a około 1900 r. dobudowano od Motławy cały dom towarowy. Powojenna odbudowa przywróciła bramie jej pierwotne piękno. Na Straganiarskiej przetrwało wojnę sporo starych kamieniczek. Podmokły grunt utrudnia ich renowację. W Szkole Świętojańskiej (nr 19 — początek XVII w.) podobnie jak w innych parafialnych uczono języka polskiego. W latach 1812—55 uczył tu Krzysztof Mrongowiusz, pastor u Sw. Anny, ostatni lektor języka polskiego w Gimnazjum Akademickim. Zostawił 60 prac z zakresu językoznawstwa i filologii polskiej. „Uzacniłeś życie twoje niezmordowaną, nieprzerwaną, owocną pracą około języka polskiego" — pisał do niego Mickiewicz. Żadne miasto w Polsce nie ma tylu miejsc targowych, co Gdańsk — dawna stolica polskiego handlu. Mamy Targ Długi, Węglowy, Drzewny, Rybny, Dominikański i Maślany. Był jeszcze Targ Owocowy (wschodnia część Drzewnego), Rakowy (ul. Kalinowskiego), Sienny (plac l Maja), Bydlęcy (przed Bramą Wyżynną) i Koński (przy Podwalu Przedmiejskim).